آن را يافت از دهان برداشت و فرمود كه : اين دو آشاميدنى است كه از يكى به ديگرى اكتفا مىتوان نمود ، من نمىخورم هر دو را و حرام نمىكنم بر مردم خوردن آن را و ليكن فروتنى مىكنم براى خدا ، و هر كه فروتنى كند براى حقّ تعالى خدا او را بلند مىگرداند ، و هر كه تكبّر كند خدا او را پست مىگرداند « 1 » و هر كه در معيشت خود ميانه رو باشد خدا او را روزى مىدهد ، و هر كه اسراف كند خدا او را محروم مىگرداند ، و هر كه مرگ را بسيار ياد كند خدا او را دوست مىدارد . و به سند صحيح از حضرت صادق عليه السّلام منقول است كه حضرت رسول صلّى اللّه عليه و آله و سلم در اوّل بعثت مدّتى آن قدر روزه پياپى گرفت كه گفتند ديگر ترك نخواهد كرد ، پس از مدّتى ترك روزه كرد كه گفتند نخواهد گرفت ، پس مدّتى يك در ميان روزه مىگرفت به طريق حضرت داود عليه السّلام پس آن را ترك كرد ، و در هر ماه ايّام البيض « 2 » آن را روزه مىداشت پس آن را ترك فرمود و سنّتش بر آن قرار گرفت كه در هر ماه پنج شنبه اوّل ماه و پنج شنبه آخر ماه و چهار شنبه اوّل از دههء ميان ماه را روزه مىداشت و بر اين طريق بود تا به جوار رحمت ايزدى پيوست . « 3 » و ماه شعبان را تمام روزه مىداشت . و ابن شهر آشوب رحمه اللّه گفته است كه : بعضى از آداب شريفه و اخلاق كريمهء حضرت رسالت پناه صلّى اللّه عليه و آله و سلم كه از اخبار متفرّقه ظاهر مىشود آن است كه آن حضرت از همه كس حكيم‌تر و داناتر و بردبارتر و شجاع‌تر و عادل‌تر و مهربان‌تر بود و هرگز دستش به دست زنى نرسيد كه بر او حلال نباشد و سخىترين مردم بود ، هرگز دينار و درهمى نزد او نماند ، و اگر از عطايش چيزى زياد مىآمد و شب مىرسيد قرار نمىگرفت تا آن را به مصرفش مىرسانيد و زياده از قوت سال خود هرگز نگاه نمىداشت و باقى را در راه خدا مىداد ، و پست‌ترين طعامها را نگاه مىداشت

--> ( 1 ) مكارم الاخلاق ج 1 ، ص 79 ؛ محاسن ص 409 و بحار الأنوار ، ج 16 ، ص 247 . ( 2 ) سيزدهم و چهاردهم و پانزدهم هر ماه . ( 3 ) وسائل الشيعة ، ج 7 ، ص 305 ؛ قرب الاسناد ، ص 90 .